Kira konusunun niteliğine ilişkin açık taraf anlaşmaları yoksa, en azından ilgili teknik normların uyulması gereklidir. Bu arada, genel kabul görmüş uygulamaya göre, binanın inşası sırasında geçerli olan ölçüt esas alınmalıdır (BGH, Senatsurteile vom 26. Juli 2004 - VIII ZR 281/03, WuM 2004, 527, unter II A 1 b bb, und vom 6. Oktober 2004, aaO).
Sürekli en yüksek mahkeme içtihatlarına göre, kiracı tadilat sırasında mevcut olan DIN normlarına uygun gürültü önleme tedbirlerinin alınmasını bekleyebilir, eğer kiraya veren kendi yapısal değişiklikler yapar ve bunlar gürültü emisyonlarına yol açabilir (Senatsurteil vom 6. Oktober 2004, aaO). Senat, kiracının dairesinin üzerinde bulunan çatı katının başlangıçta yalnızca depolama amacıyla kullanıldığı ve kira süresi boyunca kiraya veren tarafından ilk kez daire olarak dönüştürülüp kullanıma açıldığı bir durumda bunu böyle karar vermiştir.
Kiracıların ayak basması ses yalıtımı konusundaki hakları, Karlsruhe'deki Federal Yüksek Mahkeme'nin (BGH) bir kararıyla somutlaştırılmıştır (Az. : VIII ZR 355/03). Buna göre konutlar için ayak basması ses yalıtımı 53 desibel olarak öngörülmüştür. 46 desibel olan sınır değeriyle artırılmış ayak basması ses yalıtımı talebi yalnızca kiraya veren buna uygun bir taahhüt verirse geçerlidir.
Sonuç olarak, kiracıların kendi dairelerinde ayak basması ses yalıtımı üzerinde sabit bir talep hakkına sahip olmadıkları kayda değerdir. Kiracılar, kira sözleşmesinin imzalanması sırasında dairenin mevcut yapı teknolojisinin güncel durumuna uygun olarak donatılmasını özel bir sözleşme olmadan talep edemezler. Ancak daire içinde veya evin temel tadilatları söz konusu olduğunda durum farklıdır. Burada kiracılar tadilatın yapıldığı dönemde geçerli DIN normuna başvurabilir ve içinde belirtilen değerlerin yerine getirilmesini talep edebilirler.